Sebastian Burkiciak

Sebastian Burkiciak pisze poezję, w której osobiste doświadczenie spotyka się z duchowością, psychologią i obrazami zaczerpniętymi z natury. Jego wiersze nie powstają z potrzeby opisywania świata z dystansu. Są raczej próbą przejścia przez niego od środka, poprzez pytania o tożsamość, wiarę, samotność, cierpienie, nadzieję i możliwość wewnętrznej przemiany.

Początek tej drogi można odnaleźć już w 2015 roku, kiedy wiersz „Kim jestem?” został zaprezentowany na kanale YouTube Kościoła Baptystów. Z czasem pojedyncze teksty zaczęły układać się w bardziej rozpoznawalny nurt twórczości, któremu poeta nadał nazwę „Poezja Serca”.

Ważnym etapem było wydanie w 2023 roku debiutanckiego mini-tomiku „Poezja Serca. Wiersze wybrane”, przygotowanego we współpracy z Fundacją Bread of Life. Kolejne teksty trafiały do nowych odbiorców także poza klasycznym obiegiem książkowym. Poezja była publikowana między innymi na portalu PION Wielkopolski oraz na łamach kwartalnika Rzecznika Praw Pacjenta „Jednym Głosem dla Psychiatrii”. Utwory pojawiły się również w antologii „Kropla Rosy. Antologia miniatur poetyckich o naturze” wydanej przez Poeticus w 2025 roku.

Charakterystycznym elementem tej twórczości jest natura traktowana nie jako dekoracyjne tło, lecz jako język opowiadania o człowieku. Woda, wiatr, światło, ogród, pustynia czy ogień stają się symbolami zmian zachodzących wewnątrz. Pojawiają się obok motywów zaczerpniętych z chrześcijaństwa, biblijnych psalmów i osobistego doświadczenia wiary.

Wiersze często prowadzą od ciemności ku światłu, od zagubienia do próby odnalezienia sensu, od samotności do pragnienia relacji i akceptacji. Nie oznacza to jednak unikania trudnych emocji. Przeciwnie, cierpienie, zwątpienie czy poczucie pustki pozostają pełnoprawną częścią tej poezji, ponieważ właśnie przez nie najczęściej rozpoczyna się droga ku zmianie.

Istotną rolę odgrywa również psychologia i zainteresowanie człowiekiem jako całością. Poeta sięga po refleksję nad wewnętrznymi kryzysami, potrzebą bezpieczeństwa, duchowym poszukiwaniem i procesem odbudowywania własnej tożsamości. Dzięki temu religijny wymiar jego twórczości łączy się z doświadczeniami, które mogą być rozpoznawalne również dla czytelników znajdujących się poza jednoznacznie określoną perspektywą wyznaniową.

Kolejnym etapem tej drogi ma być tomik „Światło nadziei”, skupiony wokół wiary, samotności, miłości, przemiany i poszukiwania sensu. To naturalna kontynuacja poezji, która od początku wyrastała z osobistych pytań i doświadczeń.

Najprostsze zdanie najlepiej oddające jej fundament autor sformułował sam: „Nieważne, kim jesteś. Ważne, jakim jesteś człowiekiem. Poezja rodzi się w sercu”.